με ρωτάς τι θέλω.
από μένα, από σένα, από τη ζωή.
τίποτα δε θέλω.
μόνο μια ήσυχη και σκοτεινή γωνία.
να κουλουριαστώ με το πρόσωπο ανάμεσα στα γόνατα και να κλάψω.
ώσπου να μην έχω δάκρυα, ούτε για σένα, ούτε για κανένα.
και να μη σε ξαναδώ ποτέ.
μη με ρωτάς γιατί.
γιατί ήσουν και συ μια από τα ίδια,
και πιο πολύ πονάει που γελάστηκα και πίστεψα το αντίθετο.
3 χαζα:
Μην απογοητεύεσαι. Είναι δύσκολο να βρεί κανείς ανάμεσα στα διαφορετικά το διαφορετικό γι' αυτόν. Κλάψε να ξεδώσεις. Μόνο φρόντισε να έχει κόσμο στη γωνιά σου. Κι ας μη μιλάει κανείς. Κι ας μην έχει κάπου κοντά φώτα.
Ούτε που φαντάζεσαι πόσο συχνά νιώθω έτσι,ξες "when you just need a place to hide away",να κλάψεις,να φωνάξεις,να χτυπηθείς,ήρεμη,μόνη.Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον κάπως έτσι θα όριζα την ελευθερία μου,ελευθερία από τους περιορισμούς που μου θέτει ο χώρος,ο χρόνος,οι άλλοι ακόμα κι ο ίδιος μου ο εαυτός.Glad you 're back!Mας έλειψες.
@αλογάκι μου, δεν ψάχνω πια. και μην το δεις σαν παραίτηση ή σαν απογοήτευση. ούτε καν σαν έλειψη πίστης. απλά είναι καλύτερα έτσι, για πολλούς πολλούς λόγους.
@Loli είμαι σίγουρη ότι πολύς κόσμος νιώθει έτσι, το παράξενο θα ήταν να είμαι η μόνη. αυτό βέβαια με στεναχωρεί. η ελευθερία μπορεί να δεχτεί αμέτρητους ορισμούς. τούτη εδώ, είναι μια απ' αυτές. και γω χαίρομαι που γύρισα. πολύ, και σε ευχαριστώ :)
Δημοσίευση σχολίου